Betreffende: Oostende en haar poëtische sieraden.

Een van mijn kleindochters (Judith) had mij enkele maanden geleden 'opgestookt' om deel te nemen aan Oostende's wedstrijd voor poëzie 2014.
Wat ik in dezer voege deed:

Liefdesverklaring.

Oostende,
soort vakantielief van twee collegejaren,
waar dagen te lang en uren te kort waren.
Ferme mokke, die in niets kon blijven duren:
een kwetterende dame met de allure
uit een goedkoop bordeel in een koud theesalon;
laverend van koningin-sans-nom-de-bon-ton
naar viswijverij verlost van buik en tette.
De zijden freule en de te blote slette.

Oostende,
vorstig in gaanderijen, korstig in luizen
van havenkwartieren en noodhulptehuizen.
Jouw volk vond zichzelf nooit terug in de spoeling
van toeristen, noch in des monarchs bedoeling
met paarden en art nouveau en horizonten,
maar aardde in de geuren van vis en konten.
Geklasseerd vissersdorpje met wat frans cachet:
wat zouter geparfumeerd vel, wat minder vet.

Oostende,
o lome, luie, langoureuze Mathilde,
die op de dijk haar zeemansliefde vernielde
in een stort waarover Ensor loopt te huilen
met euro's gestenigd in blutsen en builen.
Waar in schouwburg en casino kunsten stierven,
en zeetjes schuld soms wat renommee verwierven.
Losbollig Oostende, onstuimig als de zee !
Twee jaren gaven mij jouw smet en zegen mee.

Wetende dat ik met dit educatieve dronkemanslied niet in de eerste drie zou staan ben ik nu nog op zoek naar mijn X-ste bekroning !

Zoveel maanden later begin ik nu het facet 'moderne kliniek' van Oostende te kennen. In mijn 2e verslag aan mijn ziektesupporters komt een van de facetten van dat facet als volgt ten berde:
" ...
Ik viel bijna in slaap in dat lastig moment na het middagmaal, en ging wat rusten in het onthaal. Daar staan gewone, simpele zeteltjes! Want in de sjieke entree-lounge kun je enkel op heel kostelijke, leren, sjiekachtige, designzetelen zetelen zonder rug- of armleuning. Je zit daar binnen vijf minuten veel ongemak-kelijker als een kip op de stokken van zijn roest naar dat gele Kamagurkakieken te kijken !
Toen ik de eerste keer binnen kwam vroeg ik aan een brave dienstwillige gidsvrijwilliger die zich bij mij kwam aanbieden of ik in een kiekenslachterij terecht gekomen was of in een kliniek. HIj kon er niet mee lachen, en ik kreeg een uitvoerige artistieke verantwoording over de wereld van plastiek in plastic ! Gelukkig zijn er mensen zo slim en moedig als ik die een beschikbaar rolstoeltje ter mijner beschikking pakte en er veel gemakkelijk zat te wachten. Het was er zo plezant als op een caféterras om het bedrijvig weg en weer lopen van de mensen te observeren.
Het sjieke ziekenhuis Damiaan kent dus geen sjieke lounge-rustplek met simpele, maar gemakkelijke zitsels voor zieke mensen. Alleszins niet voor oude.
... "

PS: Dit werd de winnaar:

Gedicht voor Molly Bloom

O Molly, ‘s nachts proef ik op mijn tong,
al jouw labialen, je O’s en Y’s,
rondingen en richtingwijzers van klinkers
naar jouw kusten, o ja, Molly, jouw ja,

voor de tijd die het duurt, toegewijd,
en rond en klef, de ongewijde hostie
in het tabernakel van je warme mond,
en de consecratie van je L, Molly,

de palataal van je oksels en lenden,
van je leest en vochtige ogen, één
en al glinstering in het parelmoer
van goedkope schmink, en je B’s, Molly,

Babylonische roem uit Dublin, gebazel
en gehijg in de cups van je bloemen,
je B’s, als brandnetels op de lippen
van de mannen, mannen, Molly,

mannen, de vloei van je M, de alfa
en omega van je naam, mirre
van Melchior, muskaat uit Gibraltar,
wier van je Ierse zee, je maakt je

tot mijn strand met je M, Molly, tot in
de meeuwen der meeuwen mijn Molly.

Erwin Steyaert
Eerste prijs van de Poëziewedstrijd stad Oostende, 2013-2014

 

Bon. Ik ben niet jaloers. Maar wat komt Molly Bloom hier zomaar ex machina uit Dublin optreden? Akkoord, het is een gedicht over woorden vloeiend in een lichaam.
Volgende keer doe ik weer mee. Met Nero. Dubbele persoonlijkheid van keizer en stripfiguur in een dubbeldadig dichten.
Het zal beginnen met:

Oostende, koningin der zeeën !
O, parel aan de vlaamse kust !
...